LIFE WITHOUT VOLLEYBALL?!

Dit weekend ga ik de strijd aan om het Zwitserse Landskampioenschap, daarna houdt ik het – vooralsnog- voor gezien (Tubantia). / This weekend I will compete for the Swiss National Championship, after that, I stop playing volleyball (for the time being)  (Tubantia).


Vanaf mijn vijfde draait mijn leven al om het volleybal. Het is mij met de paplepel ingegoten. Ik heb super mooie jaren meegemaakt; vele malen Landskampioen geworden, in Jeugd – en Jong Oranje mogen spelen, via Set-Up’65 en Pollux in de Duitse competitie terecht gekomen waar ik 5 seizoenen gespeeld heb en de laatste twee jaren was ik actief in het mooie Zwitserland. Vroeger droomde ik altijd van het Nationale Team en spelen in Turkije of Italië, maar de laatste jaren ben ik een beetje blijven hangen. Heb veel ervaring opgedaan, ben beter geworden maar heb de echte top niet bereikt. De eerste paar jaar vond ik het jammer dat ik niet werd uitgenodigd voor het Nationale Team, maar de laatste jaren heb ik het geaccepteerd. Toch heb ik dit wel als een gemis ervaren. From my fifth, my life is all about volleyball. I have experienced super nice years; Many times have become National Champion, I was allowed to play in Youth and Young Netherland, through Set-Up’65 and Pollux I ended up in the German league where I played 5 seasons and in the last two years I was active in the beautiful Switzerland. I used to dream of the National Team and play in Turkey or Italy, but in recent years I have stuck a bit. I have gained a lot of experience, got better but did not reach the real top. The first few years I was a little sad that I was not invited to the National Team, but in recent years I have accepted it. Yet I have experienced this as a loss.

Het topsport leventje is heerlijk. Je staat op, je gaat trainen, eten, slapen, trainen, eten en slapen. Een heerlijk ritme waar andere mensen een moord voor zouden doen. Toch zette het mij aan het nadenken, omdat ik er veel voor moet opgeven. Op dit moment ben ik benieuwd naar het ‘normale’ leven, een leven zonder volleybal. Het was een erg moeilijke beslissing, maar ik sta 100% achter mijn keuze. Ik neem een aantal maanden de tijd om voor mezelf te ontdekken of ik het volleybal mis. Mocht dat zo zijn, dan ga ik weer volleyballen, zo niet, dan zie ik een kleurrijk ander leven tegemoet!
The top sport life is wonderful. You stand up, you train, eat, sleep, train, eat and sleep. A good rhythm that other people would kill for. Yet it made me think, because I have to give up a lot. At this moment I’m really curious about the ‘normal’ life, a life without volleyball. It was a very difficult decision, but I am 100% behind my choice. I take a few months to discover for myself whether I miss the volleyball. If that is the case, then I will play volleyball again, if not, I will see a colorfully different life!

Ik wil graag iedereen bedanken voor de afgelopen jaren. Familie, vrienden, kennissen, coaches, speelsters, supporters en fans. Ik wil graag in het bijzonder mijn ouders bedanken. Ik had nooit zo ver kunnen komen zonder de hulp van jullie. Mam & Pap, BEDANKT!!!
I would like to thank everyone for the past years. Family, friends, acquaintances, coaches, players, supporters and fans. I would like to thank my parents in particular. I could never have got that far without the help of you guys. Mom & Dad, THANKS!!!

KISSES FROM SWITZERLAND

Let me know!

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.